Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Αθήνας: Εργαστήριο & Συζήτηση με τους μαθητές σε συνεργασία με το Πανελλήνιο Δίκτυο στην Εκπαίδευση

Έναρξη: 

11/09/2011

Λήξη: 

11/09/2011

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011- Πολυχώρος Δήμου Αθηναίων
Εργαστήριο και συζήτηση-ανταλλαγή εμπειριών και απόψεων με τους μαθητές που συμμετείχαν στις παραστάσεις αρχαίου Δράματος στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Αθήνας

Πολυχώρος Δήμου Αθηναίων
Τιμοκρέοντος 6Α - Αγ. Σώστης, τηλ.: 210 93 44 131 

Σεμινάριο για το αρχαίο δράμα για το Δήμο ΑΘηναίων

Διαχείρηση των συγκρούσειων μέσα από τον κωμικό λόγο
Εμψυχωτές: Κακουδάκη Τζωρτζίνα, με τη βοήθεια της θεατροπαιδαγωγού Ηρούς Ποταμούση και των ηθοποιών της παράστασης για εφήβους Όρνιθες

Ένα τρίωρο σεμινάριο για καθηγητές και μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου  που με αφορμή το μοντέλο της ιδανικής πόλης που προτείνει το έργο του Αριστοφάνη Όρνιθες, προσπαθεί να αναζητήσει τις επιθυμίες και τις υποχρεώσει των πολιτών ή των εν δυνάμει πολιτών για μια ιδανική, ή έστω, βιόσιμη πολιτεία. Μέσα από ασκήσεις του θεάτρου φόρουμ, ασκήσεων στάτους και αυτοσχεδιασμού, θα δημιουργήσουμε έναν θεατρικό και πολιτικό διάλογο και τους τρόπους που ένα εργαστήριο που προβάλει τις απόψεις μας μπορεί να μας οδηγήσει στην δημιουργία μιας χειροποίητης παράστασης με θέματα που μας αφορούν.
Το σεμινάριο θα κινηθεί να τρεις άξονες: την θεατρική εμψύχωση, την διαθεματικήα ξιοποίηση των αντικειμένων μελέτης των σχολικών βιβλίων (οι Όρνιθες, καθώς και κείμενα φιλοσοφίας και αγωγής του πολίτη διδάσκονται στο σχολείο) και την δημιουργία μιας θεατρικής παράστασης για και με εφήβους. Και όλα αυτά με σύμμαχο τον πιο αποτελεσματικό καταλύτη τν προβλημάτων: το χιούμορ.

Εισήγηση – προβολή ταινιών

Κυριακή 28 /8/2011

Εισήγηση – προβολή ταινιών

«Οι ποικιλίες του χιούμορ στην γλώσσα του κινηματογράφου»

Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, σκηνοθέτης

Μια μικρή διάλεξη διανθισμένη με κωμικές σκηνές από τον παγκόσμιο κινηματογράφο, με στόχο την ανάδειξη των ειδώντ ου χιούμορ (από τα gag και το σουρεαλισμό, ως την φάρσα , την παρενδυσία και το wit) και τους τρόπους που έχει αναπτυχθεί μέσα από τα μέσα της τηλεοπτικής κουλτούρας. Υλικό ωφέλιμο για τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη και τον δάσκαλο στην τάξη.

Η Τζωρτζίνα Κακουδάκη είναι σκηνοθέτης και θεατρολόγος. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με τις παραστατικές τέχνες στην εκπαίδευση. ΄Eχει σκηνοθετήσει την παράσταση για εφήβους Ρισπέκτ του Τζακ Θορν (Θέατρο Χώρα 2010-11) με αφορμή την Αντιγόνη του Σοφοκλή και φέτος ετοιμάζει την παράσταση Όρνιθες: μια ροκ παράσταση για εφήβους, που θα παίζεται σε σχολεία Β βάθμιας εκπαίδευσης και στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

4frontal - Εφηβική Παράσταση - Αριστοφάνη Όρνιθες

Εφηβικό Θέατρο εντός των τειχών! Αριστοφάνη - Όρνιθες Μια rock παράσταση για εφήβους (και όχι μόνο!…) Έναν αρκετά φρέσκο στην Ελλάδα θεσμό, που συνδυάζει τη θεατρική πράξη και τη νέα παιδαγωγική προτείνει η σκηνοθέτης και θεατροπααιδαγωγός Τζωρτζίνα Κακουδάκη και η ομάδα 4Frontal, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ. Επιλέξαμε το έργο «Όρνιθες» γιατί : Είναι κείμενο οικείο, σημαντικό και ελληνικό που διδάσκονται, θα διδαχθούν ή έχουν διδαχθεί οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (διδάσκεται στην Γ΄Γυμνασίου). Είναι κείμενο που μπορεί να διευρύνει την πολιτική σκέψη: το υλικό του έργου, που προτείνει μια πολιτική ουτοπία, φέρνει αντιμέτωπους τους μαθητές "ζωντανά" με το πώς φανταζόμαστε την κοινωνία μας και τί μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη. Επιλέξαμε να παίξουμε στο σχολείο για να : Μεταμορφώσουμε ένα κομμάτι χαρτί με λέξεις, σε μια φόρμα τέχνης και πολιτισμού, σε μια πολιτική πράξη, σε οποιοδήποτε χώρο! Δημιουργήσουμε έναν διάλογο με τους μαθητές για το πώς ανεβαίνει ένα έργο στη σκηνή, σε απόσταση αναπνοής, εδώ και τώρα! Εξάλλου ότι είναι το Θέατρο για τους ηθοποιούς είναι το Σχολείο για τους μαθητές του: Παιδεία - Ψυχαγωγία - Δημιουργία - Συμμετοχή - Διεκδίκηση Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη(πέρσι σκηνοθέτησε το ΡΙΣΠΕΚΤ, έργο για εφήβους στο Θέατρο ΧΩΡΑ) και με τη συμβολή του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (που θα επιμεληθεί το θεατροπαιδαγωγικό υλικό με έγκυρες παιδαγωγικές και θεατρικές προσεγγίσεις), και την συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μαζί με ένα επιτελείο επαγγελματιών ηθοποιών και συντελεστών υπόσχεται μια θεατρική και εκπαιδευτική εμπειρία που συνδυάζει δύο βασικά αιτήματα του σύγχρονου σχολείου Την αισθητική απόλαυση και την διαθεματική βιωματική παιδαγωγική. Όρνιθες του Αριστοφάνη Σκηνοθεσία : Τζωρτζίνα Κακουδάκη Χορογραφία : Πατρίσια Απέργη Σκηνογραφική επιμέλεια : Κωνσταντίνος Ζαμάνης Κοστούμια : Δήμητρα Λιάκουρα Θεατροπαιδαγωγικό Υλικό : Ηρώ Ποταμούση, Τζωρτζίνα Κακουδάκη Παίζουν : Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Γιώργος Ματαράγκας, Πάνος Τοψίδης [Στη σκηνή θα παίζεται ζωντανή μουσική] Μια συμπαραγωγή της ομάδας «4Frontal», του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου»,του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, με την υποστήριξη της Ομάδας «Ω2» (Σύνδεσμος Αποφοίτων Δραματικής Σχολής Ωδείου Αθηνών). Από το Σάββατο 22 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:00 η παράσταση θα παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου. Πληροφορίες 4Frontal | Τμήμα Εφηβικού Θεάτρου Υπεύθυνος Επικοινωνίας : Απόστολος Κουτσιανικούλης E-mail : ornithes.efiviko@gmail.com Τηλέφωνο : 210 7759568 4Frontal Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία E-mail : 4frontaltheatre@gmail.com

4FRONTAL@Σέρρες

Η 4FRONTAL παρουσιάζει το "Vivid Film/Μετά τον Αφρό..." για μία και μόνο παράσταση το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, στο Αμφιθέατρο του Τ.Ε.Ι. Σερρών. Ώρα 21:00.

Η αφίσα για την παράσταση στο Θέατρο ΧΩΡΑ, Σκηνή Μικρή ΧΩΡΑ

Φωτογραφίες από την παράσταση στον Πολυχώρο "Απόλλων" (22 Νοεμβρίου 2009)

Για ένα «φτωχό» θέατρο - Μια συζήτηση της Μερόπης Κοκκίνη με την Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Η Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, δραματουργός και ηθοποιός που δουλεύει χρόνια στο πειραματικό θέατρο, μιλάει στη Μερόπη Κοκκίνη για τα νέα θεατρικά ήθη.

Το θέατρο έχει ξεφύγει εδώ και αρκετό καιρό από τα αυστηρά όρια της σκηνής και της έννοιας της θεατρικής αίθουσας με τα παρασκήνια, την αυλαία και τη συσκότιση στην πλατεία. Οι θεατρικές ομάδες πειραματίζονται όλο και περισσότερο, δημιουργώντας παραστάσεις με άξονα τα προσωπικά βιώματα των ερμηνευτών, οι οποίοι δεν παίζουν συγκεκριμένους ρόλους στη σκηνή. Αλλά και η σκηνή η ίδια μεταφέρεται πλέον σε χώρους άλλους, δημόσιους και μη.

«Να θυμίσω ότι η αρχή είχε γίνει στον θρυλικό Τεχνοχώρο του Γιάννη Κακλέα, στο μισογκρεμισμένο εργοστάσιο του Φιξ, που με το εισιτήριο έπαιρνες και ένα νεροπότηρο βότκα για το κρύο μέσα στο κυριολεκτικά τρύπιο κτίριο. Ποιοι είναι οι λόγοι; Ο ένας είναι περιεχομένου. Υπάρχουν θεματικές ενότητες που ταιριάζουν σε συγκεκριμένους χώρους. Παράδειγμα η παράσταση της ομάδας Πόλις στα μπουντρούμια της Γκεστάπο στην Οδό Κοραή με τίτλο Προσβάσιμος χώρος, που έχει εμπνευστεί από τον χώρο και μπορεί να παιχτεί μόνο εκεί. Αυτού του είδους τις παραστάσεις τις λέμε συνήθως “site specific”, δανειζόμενοι τον όρο από τον χώρο των εικαστικών. Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε το έργο των F2 Performance Unit Secret Location 2 που έγινε σε ένα λεωφορείο, ή το Σπίτι της ομάδας Blitz, που γίνεται μέσα στο σπίτι όπου ζουν οι ερμηνευτές για τρεις μήνες. Η άλλη περίπτωση είναι το θέμα της παράστασης να χρειάζεται μια πιο ανοιχτή συνθήκη για να επικοινωνήσει με το κοινό. Στην Αθήνα έχουν γίνει πολύ ωραίες παραστάσεις, κυρίως με στόχο τη διαπολιτισμικότητα, στην κλειστή αγορά της Κυψέλης, που ανοίγουν έναν συστηματικό διάλογο με το ενσυνείδητο κοινό αλλά και τους περαστικούς».

Η παράσταση που σκηνοθετεί η ίδια, το Μετά τον αφρό=όταν η σαμπάνια έχει τελειώσει και το ποτήρι παραμένει άδειο, θέτει τους προβληματισμούς, τις θέσεις και τις επιθυμίες τεσσάρων νέων ανδρών (20 ως 26 ετών) που χρειάζεται να διαχειριστούν επί σκηνής τη ζωή τους ως μια μεταβαλλόμενη και ασταθή διαδικασία. Η κ. Κακουδάκη μας εξηγεί γιατί η παράσταση έχει φτιαχτεί έτσι ώστε να μπορεί να παρουσιαστεί σε ανοιχτούς χώρους, όπως πλατείες, προαύλιους χώρους, σχολεία, γήπεδα, φυλακές, χωρίς την ανάγκη τεχνολογίας και σκηνικών. «Θέλαμε να κάνουμε μια χειροποίητη παράσταση, που να μην έχει ανάγκη την ψευδαισθησιακή λειτουργία του οργανωμένου θεάτρου, αλλά ό,τι είχαμε να πούμε να μπορούμε να το πούμε μέσα από τη δραματουργία, την ενέργεια της όποιας σκηνής και τα παρόντα σώματα. Κάθε χώρος είναι ο τέλειος χώρος για να πεις αυτό που θέλεις. Επιπλέον, το να μη χρειαζόμαστε απαραίτητα έναν στιγματισμένο ως θέατρο χώρο οδήγησε την ομάδα σε μια πιο ευλύγιστη διαχείριση, μιας και απαλλαχτήκαμε από την δαιδαλώδη και δυσβάστακτη οικονομικά διαδικασία της υπενοικίασης».

Τι είναι το devised theatre και πού βρίσκεται αυτό το είδος θεάτρου στην Ελλάδα;

Ο ορισμός αυτός, στην Ελλάδα συχνά το λέμε και «θέατρο της επινόησης», έχει αμφισβητηθεί και έχει γίνει αφορμή πολλών διαφωνιών. Ο ελάχιστος ορισμός ήταν κάποτε ότι το devised είναι ένα θέατρο που δεν είναι κειμενοκεντρικό αλλά διαχειρίζεται τα θέματά του με διαφορετικές αφετηρίες, με άξονα τα προσωπικά βιώματα των ερμηνευτών που δεν παίζουν ρόλους στη σκηνή και με ιδιαίτερες εικαστικές προεκτάσεις. Σήμερα, όλα αυτά είναι υπό αίρεση, μιας και ο όρος πιο πολύ υπάρχει για να προσδιορίσει ότι μια παράσταση δεν είναι «κανονική». Κατά τη γνώμη μου, devised λένε συχνά ό,τι δεν ακουμπά σε μια παγιωμένη αισθητική και δραματουργία, είναι όρος ελλείψει άλλου, αντικαθιστά την έννοια του πειραματισμού.

Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την ανάγκη;

Νομίζω, κυρίως, η ανάγκη να μοιραστείς με ένα κοινό (συνήθως ολιγάριθμο) κάτι που απασχολεί εσένα ως συμπαντικό ον. Γι’ αυτό και τα θέματα που διαχειρίζεται το συγκεκριμένο είδος είναι συνήθως έννοιες και σύμβολα παρά καθημερινότητες. Στην παράσταση που κάνουμε τώρα με την ομάδα Epta με τίτλο Λειτουργία 09, μέρος 2ο, το θέμα μας είναι η αναζήτηση των προσωπικών μας θεών το 2009. Και μόνο το θέμα προσδιορίζει μια έρευνα υλικού πολύ μακριά από ό,τι έχει γραφτεί για αυτό το θέμα. Αντίθετα, φαίνεται πιο χρήσιμο ό,τι έχει κατακάτσει στο μυαλό μας από πράγματα που έχουμε ξεχάσει ως δεδομένα: τι είναι η τελετουργία, πώς κοινωνείς ένα θέμα, πώς θυμάσαι τον εαυτό σου στα στασίδια της εκκλησίας όταν σε πήγαιναν με το σχολείο κάθε Παρασκευή. Αυτό οδηγεί σε μια πολύ παρούσα σκηνική εμπειρία και σε μια ενεργειακή λειτουργία του ηθοποιού που έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Τι έχει αλλάξει τελικά στον τρόπο που παίζουμε θέατρο σήμερα;

Αυτά τα εναλλακτικά είδη έχουν λύσει τα χέρια σε πολλές ομάδες που είτε από θέση, είτε από ανάγκη δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά στη βιομηχανία του θεάματος. Η διαδικασία αυτή βασίζεται κατεξοχήν στις πνευματικές και συναισθηματικές ανάγκες των δημιουργών της και γι’ αυτό μπορεί να γίνει πιο συχνά, για πιο μικρό διάστημα και για καθαρά καλλιτεχνικούς σκοπούς. Από το devised πρέπει να πούμε ότι ποτέ κανείς δεν... πλούτισε. Αλλά πλουτίζει κανείς ψυχικά, γιατί προσεγγίζει ένα προσωπικό υλικό που, αν το μοιραστεί με το τυχαίο ή μη κοινό του, μπορεί να φτάσει σε μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση.

i: Η παράσταση Λειτουργία 09, μέρος 2ο θα παίζεται στο θέατρο Άρτι ως τις 6 Νοεμβρίου (Τετ.-Κυρ.).

Η επόμενη παράσταση Vivid Film / Μετά τον αφρό θα γίνει δωρεάν στο Ωδείο Αθηνών στις 20 Νοεμβρίου, στις 7:30 μ.μ.